Entegrasyon Projeleri Neden Başarısız Olur?
Yazar: Behrouz BAGHERZADEH, Kurucu Ortak & CTO
Çoğu entegrasyon projesi aynı şekilde başlar. Bir şirketin birbiriyle konuşmayan üç sistemi vardır. Biri bir çözüm önerir. Bir araç satın alınır. Veriler sistemler arasında akmaya başlar.
Altı ay sonra aynı şirket dördüncü bir sistem ekler. Entegrasyon bozulur. Yeni bir araç satın alınır. Döngü tekrarlanır.
Bu bir teknoloji sorunu değildir. Bu bir sıralama sorunudur.
Hata proje başlamadan önce yapılır
Entegrasyon projeleri tasarımla değil, bağlantıyla başladıkları için başarısız olur. Bir ekip, 'Bu işletme gerçekte nasıl çalışmalı?' sorusunu sormadan önce 'Sistem A'yı Sistem B'ye nasıl bağlarız?' diye sorar.
Bağlantıyı kurmak kolaydır. Altındaki soruyu yanıtlamak ise zordur. Bu yüzden çoğu proje soruyu atlar ve doğrudan bağlantıya geçer.
Bu durum bir süre işe yarar. Sonra iş değişir. Yeni bir sistem girer. Yeni bir süreç eklenir. İki sistem için kurulan bağlantının artık dört sistemi desteklemesi gerekir. Kimse dört sistem için tasarım yapmamıştır. Entegrasyon zorlanır ve ardından bozulur.
Entegrasyon bir sonuçtur, başlangıç noktası değil
İyi tasarlanmış bir kurumsal sistem modeli ağır entegrasyon çalışmalarına ihtiyaç duymaz. Birlikte çalışmak üzere tasarlanan sistemler bilgiyi nasıl paylaşacaklarını zaten bilir. Entegrasyon ayrı bir proje değildir — tasarımın doğal bir sonucudur.
Bu nedenle ACHORD entegrasyonu bir ürün olarak satmaz. Entegrasyon, altındaki sistem modeli doğru olduğunda kendiliğinden gerçekleşen şeydir.
Bunun pratikteki anlamı
İki sistemi bağlamadan önce, belirli bir araçtan bağımsız olarak işletmenin nasıl çalışması gerektiğini tanımlayın. Hangi API'yi çağıracağınızı değil; hangi bilginin ne zaman ve neden taşınması gerektiğini sorun.
Bu model netleştiğinde, teknik bağlantı çoğu zaman işin en küçük parçası haline gelir.
ACHORD tasarımla başlar. Entegrasyon onu takip eder.